tuinproza 2012 terugblik op het prille begin.

Een megastuk tuin ten noorden van Groningen , terugblik op drasnatte klei waar ooit groente op moes(t) komen staan, ergens in april rond pasen zijn Jeweetwel en ondergetekende bezig geweest de rugspieren  op te rekken en eieren op de bovenarmen te kweken wat inmiddels aardig is gelukt. Van de Biceps val ik terstond in de dubbeldooiers. Dus geen spongecake jawel, langszaamaan komen we  ietsje dichterbij een grotere onafhankelijkheid van ons rotte-blieb- systeem door manhaftig doch vrouwvriendelijk om en om kruiwagens compost ter blauwe klei te voeren en jaarrond te zaaien, permaculturen te onderbouwen en naaktslakken naar het nudistenstrand te verwijzen, ten einde de bodem en grond onder onze voeten zo optimaal mogelijk voor te bereiden op de gewenste staat van openheid. Elk jaar weer. De wormen deden er wat langer over dan verwacht om de boel te ploegen, frezen en te bemesten zodat we maar een handje zijn gaan helpen. Maar eerlijk is eerlijk meermaals was de verleiding groter om de plek van een pottenbakkersoven te voorzien. Enkele foto’s op Fb hebben al met regelmaat getoond het riante vergezicht op het toekomstige paradijs in de vorm van zaailingen in diverse hergebruikte nasibakjes in het vroege voorjaar. Geweldig was de opkomst en waar ik eerst voor vreesde in mijn engelen-ongeduld tuurlijk veel te warm geplaatst  en raakten enkelen veelzijdig aan het doel voorbijgeschoten. Ze keken alvorens de eerste vorst voorbij was al om de hoek van  keuken&bed. Eveneens de restanten van de  nasi die in een hiernamaal wellicht nog haar diensten kan verlenen en hier en daar zeer zachte grijze voetjes begon aan te maken. Sommige soorten chinezen horen dan wel niet in de hollandse keuken thuis. Hoewel de grijze pantoffeltjes er zeer schoon uitzagen. In elk geval is er niets maar dan ook niets wat er ooit aan deze bakjes ontsproten is noch aan mijn verbeelding genetisch gemanipuleerd en uiteindelijk hebben al die dunne sliertjes het gered. Beginnersgeluk, volgens ouden rotten. Nimmer heb ik planten in den vensterbank kunnen levend houden omdat ik niet voldoende schijn te wateren. Wellicht een kenmerk van geslacht of leeftijd. Ook moest ik hier en daar binnen bijlichten ter vervolmaking van de fotosynthese zonder welk geen leven mogelijk. Toen uiteindelijk de hele boel afgehard&ontgroend naar buiten ging viel ons een lot ten deel van bonen bonen bonen, aardappel en pompoen ook, een zomer lang en aten wij (en onze buren ) de buiken rond. Inmiddels als ik dit schrijf is de paashaas allang het land uit -en mogelijk zwarte piet binnenkort ook-, verdeel het struif over de lente weilanden van het omme-gedeelte buiten Stad en andere heersende partijen en doe mijn voordeel met het timmeren van koude bak, tomatendaken boomstammen ter omhoogklimmen richting de hemel en nog meer. Even bekruipt me de angst dat de slakken in het voorjaar eerder ontwaken dan moi. En hoop ik dat de escar-come niet bevroren raakt. Escar-come is mijn gistende zwerversbier variant van den Aldi die ik zelf niet lust en die de mogelijk schadelijke escar-go voorlopig vervangt. Begin van een blog, eerste schop gezet; tevens liga ter bestrijding van negatieve inmenging van overheden en veel keuken filosofie met koffieleutjes. Recepten uitwisselen verboden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s