fictie en roem

 

 

Fictie & roem,

 

in een stereotiep volkstuincomplex waar begrensde tuintjes, kaarsrechte paadjes en zijn vele oude wijzen die het “altijd het best weten” er toe doen heb je er altijd wel een man tussen die echt alles weet van tuinieren. Op het moment dat hij het best producerende tomatenras heeft ontdekt (meestal een hybride F1) en de juiste dosering kunstmest uitgedokterd vind dit bij iedereen meteen navolging en wederzijdse schouderklop, hij die idd veel weet maar selectief hoort&ziet wordt als autoriteit erkent, zijn producten naar smaak beoordeeld liggen een stuk beter dan die in de supermarkt  dat zeker en hij is gul met uitdelen ervan en de informatie. In de bio-tuin echter (die ietwat verstopt in het verdomhoekje) verloopt dat soms anders, mag je zelf verdieping opdoen door oude wijsheid enerzijds op waarde te testen, mislukte pogingen op te ruimen, de neus in wespennesten steken  en de nieuwe  bio-logika anderzijds toe- en steeds aan te passen. Waar het om gaat is waarnemen, diagnose en handelen naar de natuur, daar waar je denkt dat het “fout” is gelopen met de balansen. Het punt is hoogstens dat je nooit alles kunt overzien, ook al neigen we daar toe een hoop meningen te hebben. Dat zet ons op de plek waar we oorspronkelijk hoorden. We lijken wel geboren om ons hoofd te gebruiken maar doen dat eigenlijk zelden. Zodoende leven we graag in een “Selfie”; een eigen geschapen (digi)wereld waar we centraal staan omdat dat prettig is met zelfgemaakte bijpassende foto waarvan we denken dat we zoo zijn en de controle menen te hebben. Het omhoog geworpen ego (en ook ik doe dat) valt ruimschoots door de groentemand. De dingen blijken al gauw iets anders te zijn dan het schijnt. Ook wij zelf balanceren aanstonds in wankele evenwichten van wat we graag willen dat waar is. Het stelt ons z.g. gerust. Zo gebruikt de wijze op de moestuin nog steeds zijn Round-Up want het werkt toch altijd al fantastisch, ook na het onder de neus houden van de artikelen die de schadelijkheid ervan aantonen. Het blijkt een nauw vizier, dat zo nu en dan ook neigt tot sluiten ervan. Silvia Witteman (collum VK) laat dit mooi zien. Ze kreeg als kind vaak te horen dat ze nooit met vreemde mannen mee mocht zodat zij uiteindelijk alleen maar zeer nieuwsgierig werd naar- en niets liever wilde dan dat- alleen kwam zij er nu net nooit eentje tegen die haar mee wilde nemen…ze probeerde deze opvoeding  op haar eigen kinderen om te draaien met grappig resultaat, waar mee ze het geheel een verassende wending geeft. Zo kan het ook.  (krant van gisteren)

 

We klampen vast aan zekerheden, je richt een huis in met de bank hangrichting TV om dat de mens blijkbaar niet weet waar die anders heen moet kijken. Een stad heeft een Forum en een CS, een dierentuin heeft olifanten en de tuinder gebruikt           roundup. Punt. Wat’s the problem. Het zijn dingen die onze kijkrichting bepalen en vervolgens bouwen we daar al onze waarnemingen en gedachten op. Maar ik geef toe op papier is het makkelijker uit de band springen dan live. Nico Dijkshoorn die hier een mooi beeld van schetst kijkt naar Salvador Dali’s schilderijen als een “dansende beer op een kokende plaat”. Toon hem een schilderij van een Torso en “hij zoekt rusteloos naar de knoppen van het ladenkastje…..”(over de werking van het onderbewuste). Zelfs de wetenschap waar we terecht hoog over opgeven geeft echter nergens uitsluitsel over. Als we het alleen maar mochten hebben over dingen waar absolute zekerheid over bestaat kunnen we trouwens net zo goed stoppen met praten (=denken). Maar hoe kom je uit een probleem of vraagstelling als je er niet over kunt denken(= be-grijpen = grip krijgen).  Daarom houd ik waarschijnlijk zo van beeldspraak& poezie. Als Marco  Bouzamoun in een roman schrijft: “Allah had haar lichaam besprenkeld met moedervlekjes alsof hij een cup-cake voltooide.” kunnen hier hele groeperingen van van slag raken. Dat komt omdat het itt wetenschap multi-interpretabel is. Dit is trouwens schijn. Als je je oren open doet weet je prima wat de bedoeling van de schrijver is en de letters afzonderlijk heeft omhooggetild. En niet elk wetenschappelijk onderzoek blijkt trouwens helemaal koosjer. Ik moet jullie dan ook excuseren dat ik hier soms de plek van de filosoof inneem op deze “zelf ingenomen” schrijfplaats. IK bestudeerde ze niet afdoende. En dus begeef ik mij tevens graag vrijwillig terug op een bescheiden trede lager. Echter de vingers rammelen vanzelf maar door (wat natuurlijk een smoes is). Roem komt op pantoffeltjes binnen zeggen ze. Dat heb ik van de week een beetje kunnen proeven. Wat jullie hier lezen en welke verwachtingen ik wek bij onderstaande menu’s zijn deels jullie eigen hoop hierover. En het bord kan naar eigen goedunken voor mijn kop geplaatst worden of niet. Na de roem komt een val en volgens Ruby Wax schijnt het dat ze achteraf van jou wassen beeld in het Museum later nog ongeveer 150 kaarsen kunnen trekken. Nu mijn lichaamslengte in ogenschouw genomen. Die 150 haal ik bij lange na niet. Concentreert u zich liever op de lont (lees kwaliteit). Hoe dikker de lont hoe forser de vlam (maar snel opgebrand helaas). Want zelfhulp-goeroes moet je ook nooit helemaal geloven, je kunt je vingers deerlijk branden aan ieder die het zeker weet en je zijn/haar zelfgefabriceerde bos instuurt. Maar eerlijk op TV is het een groot licht en doet haar naam eer aan. Ikzelf verwijs ons  maar het best naar een vertelsel van een ‘zeer na aan het hart gelegen                 Almeloer’: “helaas gaat de cursus omgaan met teleurstelling ook niet door” wat ons mooi weer terug brengt bij af. Kijk dat! ‘sMooi.

 

Ik heb er weer zin in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s