Soorteren&plastic panda’s

Iets over permacultuur en niet onbelangrijk: louter smaak op je bord. Met het zalig weer afgelopen weekend kreeg ik zin om al mijn vergaarde zaadjes uit tespreiden in de woonkamer en een eerste plan te trekken per maand en dus te sorteren. Het boekje van Bas Haring wat ik momenteel lees “Plastic Panda’s” spreekt ludiek van soorteren. De clou van bv zijn postzegelverzameling is dat elke postzegel per stuk gekocht en aan de verzameling overzichtelijk toegevoegd een extra waarde heeft. Op het moment dat ie bv op z’n verjaardag zo’n ‘plak’ met ongesorteerde postzegels krijgt waar er veel meer in zitten en ook  heel divers (met de mooisten bovenop) krijgt -ze kosten op die manier een spotprijsje- dit “goedkoop” overkomt. Pas op het moment dat ze gerangschikt in een album zijn gedaan, kun je ze ineens voor grof geld verkopen. Dus zou ik een zak gemengd zaad krijgen dan is dat niks. Maar bestel ik allemaal apart gekozen zakjes en strooi ze daarna de tuin door dan heb je wat. Ik wil maar zeggen. Het benoemen van soorten geeft meerwaarde. Dat is waar.

Ook vond ik in de bieb weer eens een zeer enthousiasmerend boek “De eetbare tuin” van Allys Fowler uit het ‘duurzaamheidshoekje’ die wat mij betreft in haar inleiding zo met de deur in huis valt: “Ik wil het allemaal. De hele wijde wereld en alles daarbinnen!” Ik ga niet een hele boekbeschouwing houden over hoe zij afrekent met het -in rechte lijnen planten&zaaien-. Alles waar het om draait is de permacultuur. Een kleinschalige cultuur met een zo groot mogelijke biodiversiteit die een ecologisch geheel vormt zonder de aarde uit te putten. Het is een vertaling van het Engelse woord ‘permaculture’ en samengesteld uit de latijnse begrippen: Permanens (volhardend) en cultura

(huishouden). Ook kan het een samenvoeging zijn van het engelse perma&agriculture.

In onze EKO-landbouw hebben we heea afgekeken van de Indianen die al sinds eeuwen bonen, mais en courgette of pompoen samen op een stukje land kweken. Zie mijn vorige blog. De groenten ondersteunen elkaar soms letterlijk zodat de rankende bonen steun vinden bij de stijve hoge maisplant en de mais gebruik maakt in zijn stikstofbehoefte van de de bonensoorten die zoals we weten stikstofknolletjes maken onder de grond (ze binden de stikstof uit de lucht en brengen die in de aarde), dan bedekt het grote blad van pompoen of courgette de grond om het te beschermen tegen uitdroging en het onkruid groeit er minimaal. Wel op deze setting van drie -de Drie Gezusters- genoemd door de indianen, bestaan talloze varianten die inmiddels wetenschappelijk aangetoond zijn dat ze werken. Complexe polyculturen kunnen wel tot 9 soorten gewas gaan en dat op een klein stukje grond. Op deze manier haal je op de vierkante meter zeer grote opbrengsten zonder de grond uit te putten. Natuurlijk maak je wel zelf compost. Het voordeel is bv ook dat je indien er een slakkenplaag oid langskomt deze nooit alle soorten gewas lusten en je dus ook nooit zonder eten zit, en ze worden op deze manier vaak letterlijk “om de tuin” geleid. Ook je eigen blik kijkt vaak weer wat ‘frivoler’ de tuin door. Er kan veel en er hoeft weinig behalve de juiste inzet&instelling. Ik geef ook toe dat ik boerenkool met Oost Indische Kers erdoorheen geweven en tuinbonen met een waasje dille minstens net zo mooi vind als Rozen en Petunia’s. Het nut staat dus voorop. En las ik net dat Basilicum naast tomaten geplant niet alleen elkaar versterken en luizen afvangen maar zelfs elkaars SMAAK beinvloeden als ze bij elkaar groeien. Nou petje af. Ook op mijn bord leg ik “Gezuster-producten” dikwijls “gebroederlijk” bij elkaar (of ze nou met 2, 3 of meer per gezin zijn) want ze lijken bij elkaar te horen! Tomaat en basiel kan niet zonder, zo ook tuinboon&dille, boon&bonenkruid, munt&erwten, wortel&bosui&peterselie, kruidenboter met slakken (ha ha) ;), aardbeien met munt, bieten&mierik, mais&bonen, bieten&rucola, wortel&gember, bloemkool&koreander, Oost Indische-kersbloemen met aardappel, sla&bieslook, sla&borage ik kan deze lijst eindeloos lang maken. Ook mijn kookschriften zijn aardig ‘gesoorteerd’ blijkt bij nader inzien. Dat de planten in de moestuin elkaar ‘raken’ lijkt chaos maar dat is het geenszins. Wel geeft het de mogelijkheid voor sommige planten bij elkaar te kruipen, dit gebeurt dan eigenlijk spontaan ook al in je keuken (en hoef je maar 1x te bukken). Maar ook geeft het soms nieuw inzicht: Hee wat moeten die twee zo intiem? Nou dan heeft er zo’n Turkse muts zich tussen de Pattisson gedrongen en weer een of ander toch smaakvol gedrocht voortgebracht. Ook bracht een bezoek aan mijn zus in de Achterhoek weer zuurstof door bepaalde familieleden in soorten onder te brengen. Later beschrijf nog wel meer van Bas Haring (filosoof)= echt leuk; een aanrader, maar het boek nog niet uit. Lees&eet!!

AfbeeldingHartelijke groenten Ada

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s