De een zijn brood….(buik)

Met deze laatste blijmakende oprukkende temperaturen buiten vertrekt menigeen nu of binnenkort naar ‘ergens’ in Zuid Europa. Zo ook wij. We hopen natuurlijk op het allerlekkerste eten en het mooiste weer erbij. Zoals eenieder. Het eten buitengaats hoeft niet altijd te gaan over wat Lodewijken, Hendrikken, Franco’s en Napoleonnen lieten aanrukken zoals de befaamde Pauw met de mooie veren er nog aan of een Griekse tempel van suikerwerk. Het leukste op vakantie is juist altijd om te zien wat gewone stervelingen zoal naar binnen werken en dat dan uit te proberen om na de smaaktest &analyse te bedenken waar dat! nou van gemaakt wordt. Voor menig toerist is het de gebruikelijke gang van zaken ‘iets’ met frites te bestellen en vervolgens komt de pot hollandse mayonaise uit de tas tevoorschijn -want je weet maar nooit- die speciaal meegebracht in het “voor-onder” van het welbekende rol-koffertje. Het paste maar net. Gelukkig.

Mayonaise is al heel ‘oud’. Maar nog niet direct overal geliefd. Pas in de 2de helft van de 19de eeuw toen de goedkope aardnootjes-olie werd geimporteerd uit Afrika kon er eindelijk frites gebakken worden en brak de mayo-cultuur overal goed door. Fransen aten op dat moment alleen nog maar oude kaas uit Holland -niet de jonge witte (non merci) dat was not -done en hun eigen kaas-schimmel kweeksels moesten nog uitgedacht worden. Zo zie je dat elk voedingsmiddel zijn “verhaal ” heeft. En is vaak nog zeer bereisd ook. Wij toeristen hoeven alleen maar onze neus achterna. 

Van oorsprong (zeker in de industriele revolutie) gold het dat eten ‘hoger’ gewaardeerd werd naarmate het dichter bij de hemel groeide. Vogels eten was dus chique, knollen verwerpelijk. Totdat de Spanjaarden – Conquistadors als ze zijn – de aardappel uit Amerika hierheen haalden onder het luid geplons van roeiriemende slaven. Hoewel het nog 3 eeuwen duurde voor deze aardappel inburgerde (eerst werden mensen dodelijk ziek aangezien zij het giftige blad aten) kwam plots de doorbraak tegelijk met de frituurolie en zo ook de mayonaise. Alsof het zo bedoeld was. De schrandere Inca’s roeiden er een poosje later driftig achteraan om ons ‘obesies’ de inmiddels alweer geliefde knolcapucien, Yacon, Aardpeer en het Quinoa-subgraan te bezorgen (=eigenlijk gras). De koeien deden zich daar echter geen tegoed aan alhoewel het een zeer smakelijk gras is. Het blijkt inmiddels zelfs zo goed aan te slaan dat hele volkstammen in Europa  -ons inheemse graan de tarwe- samen met de zuivel hebben afgezworen. Zuivel is voor baby’s en mede dankzij de laatste dieetgoeroe die het broodbuikenverhaal op zijn conto heeft staan is er een waar ‘graan-oproer‘ uitgebroken. De bruine boterham met kaas -ooit het summum van gezondheid- is allang afgedaan als zijnde zwaar vergif en een ‘zeer verslavende drug’. 

Facinerend blijft het om te lezen hoe wij mensen tot het begin van beschaving zijn gekomen. Vanaf 10.000 voor Christus! werden wilde graansoorten als eenkorn gedomecticeerd en uitgeselecteerd tot wat we nu eten in brood. De beschaving is gebaseerd op graan en vee zou je zeggen. Kruisingen hebben het graan natuurlijk verandert en de veeindustrie is tot een schandalig dierenleed verworden maar is melk en tarwe per definitie ‘slecht’? Dat een volkoren boterham nog ‘slechter’ zou zijn dan 2 happen suiker gaat er bij mij niet in. Men neemt al het ‘enge’ zo maar over zonder enig onderzoek. Het ‘onderzoekende deel’ bleek (inmiddels) gedaan te zijn door ‘zelfbenoemde’ wetenschappers. Persoonlijk geloof ik vooral in eten van wat wat hier groeit en zoveel mogelijk ook van nature (maar wat is dat eigenlijk?) Zo min mogelijk uit de bio-industrie en zo weinig mogelijk uit potjes en zakjes. En ja, speltbloem en amandelmeel blijken meer/ of anders te smaken dan gewone meel/bloem. Echter een verschrikking vind ik het dat mensen plots al hun buikpijn toeschrijven aan zuivel (de intolleranten daargelaten) en hun lieve prachtige zachte buikjes alleen aan tarwe toeschrijven. Soms is het zaak op te letten dat je alles met mate doet en de trends laat voor wat ze zijn : trend. Dit wil ik zeker opmerken wat trendy uiterlijkheden betreft. Maar wat nu gezond is en wat niet daar is nog lang niet alles over gezegd. Noem mij een stelling en ik weet er drie andere tegenin te brengen. 

We hebben trends gehad in de afgelopen 20 jaar van brooddag tot anti-brood. Van levenslang fit; van brood slechts met groen of alleen met vet. Eiwitten met groen of groen alleen met vet en alles ook weer andersom. Ook shakes met viezigheid. Alles werkte. Drie maanden. Jawel. Dat is de periode dat men zo’n ‘dieet’ in het bewustzijn had (langer houdt niemand het vol). Tijdens dit bewustzijn voelde iedereen zich beter door het dieet zogenaamd.  Maar het enige wat zeker was is dat  na deze  drie maanden de kilo’s er weer aanvlogen, niemand zich nog goed voelde hierbij en de kassa even stevig rinkelde voor de desbetreffende goeroe. Daarna werden zijn/haar boeken weer steevast aan het vuur prijsgegeven en kon hij/zij als ontmaskerde ‘heks’ verdere cariere op zijn (brood)buik schrijven.

Inmiddels weten we wel zoveel van de menselijke stofwisseling dat het enige wat pas echt duidelijk begint te worden dat het een topje van de ijsberg betreft. (We weten dus gewoon weinig, behalve dat het zeer gecompliceerd is) Gebruik dus gewoon je gezonde verstand zou ik zeggen en begeef je op de weg van het Midden. (Aldus sprak Boedha: rekening nummer…. ha ha nee grapje). Een veel interessanter weg zou zijn : die van de smaak. Proef en vergelijk en zet je eigen evolutie in gang. En varieeer vooral en doe alles met mate. Maar dat doe je natuurlijk allang.

Veni Vidi Vici! 

 

Ada

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s