De Hoe van het Waarom.

De Hoe-vraag.

Het is eigenlijk heel gemakkelijk om te denken dat je wel weet wat je allemaal eet. Zo veel fruit per dag, zo veel groente, zo weinig vet, zout, en alleen ‚goede’ suikers, heel af en toe bio-vlees en zo veel calorieën. Dàcht. Ja dat dàcht ik ook allemaal. Iedereen weet wel dat àndere mensen vaak dingen zeggen die niet kloppen. Je hoort ze dit zeggen en iets anders doen. DàT! lieve mensen, doen we allemaal. Want het is vet lekker.
Ik ga jullie dan ook geenszins sterker ergens „bewust” van maken dmv tekst alhier. Je ziet maar. Want ja het is natuurlijk verschrikkelijk zoals de anderen eten&leven. Ja ja die anderen toch. Maar kun je het ooit wel allemaal helemaal goed doen? Gelukkig niet zou ik haast zeggen.

Het kan soms heel leerzaam zijn om met de neus op de feiten te worden gedrukt maar het leerzame kan ook voortkomen uit iets positiefs. Bv veel prei dit jaar in de tuin dankzij de slakken (die aten al het andere) en wat doe ik daar straks dan mee (wegflikkeren en slakkengif van Montsano kopen), of gaan we op het Damn Food Waste festival de eetbare bloemetjes buiten zetten of overgebleven bloemkool op de markt jutten voor mijn part en die oppimpen. Of gaan we genieten.
Blijkt dus toch tussen twee haakjse ineens dat bloemkool de nieuwe superfood is omdat het tegen DNA schade beschermt… Ja ja , je weet nu al wat ik ga zeggen, dus doe ik het maar niet. 😉

Stèl!: je krijgt de sleutel van één van je buren die je nauwelijks kent met de uitnodiging rond te snuffelen in haar/zijn huis om de personen in kwestie beter te leren kennen. Het is de formule van het programma :”Achter de voordeur” van de NCRV. Er wordt de bezoeker ook een video getoond waarbij de hoofdpersoon/bewoner zich nader voorstelt terwijl hij/zij elders in het huis weer op een monitor kijkt hoe de voyeurs op zijn mededeling reageren. Een goede formule. Want levens worden terug gebracht tot voor de hard werkende vermoeide tv-kijker hapklare brokken. Je bent dus een travestiet-zaaddonor in Amsterdam-West of een Groninger Boer op zoek naar Zijn Koe, of het Kettingrokende Mokkel van dààr-nààst met het Mopshondje en (toch&welja) een hart van goud (wie? het hondje?).
Nee maar. Tja nee toch.
De veel complexere realiteit leent zich natuurlijk ook niet voor een vlot te consumeren vooravond programma. Gevaarloos voor de bloeddruk dat wel, net als zoutarm eten. Misschien.
Denken we. Hopen maar.

Maar stel nou dat je het huis van een onbekende&eenzame overledene mag leegmaken. Misschien komen er wel ‚kadootjes’ tevoorschijn uit de verpakking en blijkt die Peter(65✝) -een beetje een in zichzelf gekeerde eenling die kip noch kraai had- meer vragen op te roepen dan je dacht. Wie was hij, dronk hij teveel? Hoe kon hij zoveel intieme foto’s hebben gemaakt van mooie vrouwen? Gevoel voor humor bleek uit een dode muis in de verpakking van Apple’s Magic Mouse. En hoe zag zijn verdriet er uit en zijn grootse angsten? ( bij Sporen IKON,2doc).
Ik vraag mij af of Peter ‚zichzelf’ wel zo goed kende en als we iemand anders persee willen/moeten beoordelen moeten we toch op iets ‚uiterlijks’ af gaan danwel in gedrag of houding.
Misschien beoordelen we hem nu milder dan wanneer hij nog leefde (romantisch beeld) misschien omdat hij niks meer terug kan zeggen (triest). Hoe kun je jezelf eigenlijk beoordelen? Waarom houd ik zo van films met een open einde…?

Op de Vrije School werd ons kersverse ouders voorgehouden dat de kinderen niet overnemen wat ‚voor’-gezegd wordt maar wat ‚voor’-gedaan wordt. Je kunt de mensheid dus blijkbaar beÏnvloeden door iets vóór te leven. Amen.

Ook dat doe ik jullie niet. Men leert waarvan men wil en wat of niet, men kiest en doet (meestal uit onderbewuste egocentrische redenen heb ik begrepen). Punt. Ik geloof dan ook niet in de hogere opvoedkunde.
Waar gelooft zij dan eigenlijk wel in (hoor ik ze daar al miespelen )? Wel…..
Als je later ooit mijn huis moet leeg komen maken zul je het ( heel misschien) weten ;).

Tipje. Nergens in eigenlijk. Helaas. Hoogstens in de Zin. Maar dan in de zin In iets. In iets nieuws, in iets moois, in iets inspirerends, in iets blijmakends, iets „samen’s”, iets ‚goeds’. Natuurlijk moeten kinderen opgevoed, moeten mensen braaf naar hun werk, ‚gebeden’ worden in de kerk of elders en moet er goed eten op tafel, moet er juist met voedsel en het milieu worden omgegaan. Dat besef blijkt tot in alle hoeken en gaten wel door te dringen. Ik geloof echter nog meer in kunst, in het in beweging zetten, spiegels voorhouden; maar weer niet die er speciaal voor opgehangen zijn. En geloof het, ik kijk wat graag in de spiegel (en zie ook die van anderen). Want het leven is niks statisch het kan mooi elke kant uit gaan. En dikwijls valt er veel te kiezen al is het tussen twee kwaden. Op een bepaalde manier dan. Ja. Die vrije wil tochImage.

Fijn vond ik het dus weer eens een echt gesprek te hebben met een oudere levenswijze dame en dan (alweer!!) tot de conclusie komen dat het geen nut heeft je af te vragen : waarom, waarom ik, wat mankeert er allemaal aan (mijn lijf of de hele wereld), wat heb ik, wat overkomt me…. Maar dat de (zin)volheid zich in de loop van de jaren toespitst op het Hoe. Hoe ‚deal’ ik met mijn leven en met wat me overkomt. Hoe ga ik hier mee om, hoe doe ik mijn bijdrage aan het grotere geheel. Hoe ga ik om met de wetenschap dat genenmanipulatie bv groter en steeds meer wordt, en natuurlijk nooit meer minder (zoals nare ervaringen ook niet minder in aantal worden of de gewenning aan heerlijke suikers) hoe weersta ik het teveel van alles, hoe pak ik dit of dat aan, hoe wordt je niet depressief van alles wat er om je heen gebeurt… Hoe draag ik een steentje bij en hoe ga ik om met schuldgevoelens erover.
Preek ik of laat ik mensen de eigen ver-antwoord-ing (= dit niet een antwoord uit de diepere laag?) en hoe luisteren we eigenlijk naar elkaar en onszelf. Hoe kijken we naar elkaar, de ander, jij. Luisteren we nog wel of beoordelen we ook liever wat makkelijk vluggig? Is ver-antwoord-ing niet ook: jezelf af en toe een echte vraag stellen, en kwetsbaar kunnen zijn, de realiteit onder ogen komen en zeggen dat je het ook allemaal ff niet weet.. Ik wilde dit toch even gedeeld. En hoe gaat het eigenlijk met jullie? 🙂 (meen ik echt!) Maar nog belangrijker is: Hoe denken jullie erover? en ligt dat dan meteen ook helemaal vast? Zijt gij nog Mensch van Vleesch en Bloed of ben je al helemaal besuikerd?

 

Hartelijke groenten maar weer,

 

Ada

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s