Voor mijn buren. Lopend Vuurtje bestaat een +/- een half jaar!

Kerstwens voor  Lopende buurtjes in de vorm van een Sproke.

(over fietslampjes als dwaallichtjes, “Adams Apples” ; Malus delicious red ‘Nanda’, en ‘geziene’ voorwerpen in straat en ommeweg)

Het verhaal gaat:  „Het vrouwtje met de eieren”.

34

Er was eens een vrouwtje, waarschijnlijk al een beetje op leeftijd, dat ontzettend veel trek heeft in een appeltaartje. Met suiker, boter en kaneel natuurlijk anders is het niet AF. Soms zijn de details een sproke van groot belang. Je ziet n.l. dat dit vrouwtje in deze tijd nog niet in aanmerking kwam voor de voedselbank*. Anders had ze vast een beetje aanspraak kunnen maken via de boycot op Rusland en ons overheerlijk fruit rechtstreeks uit de Betuwe zo HOP in haar mandje. Zij is echter wel in het bezit van een kip (dat dan weer wel) en wil haar eieren ruilen voor meel en suiker etc en komt een aantal situaties tegen. „Zij gaat on-ver-moed op weg„ s’mooi hè?!

De boer die naast haar woont heeft niets van haar wensen maar wil wel haar eieren hebben en er wordt geruild voor een vette gans. Een goede ruil dat wel maar je moet je bedenken dat een vrouw in een bepaalde fase soms enorm loopt te watertanden bij de gedachte aan appeltaart  met kaneel dus ze gaat weer op weg. Bij de volgende boerderij ruilt zij de gans om voor een zak hout en daarop het hout voor dons en uiteindelijk na een hele dag wandelen op versleten schoenzolen heeft zij alles in huis voor een appeltaart in een hout gestookt oventje (vanwege de romantiek); de buuven die ingeschreven staan bij thuisafgehaald.nl* hebben er lucht van gekregen en iemand is zo slim om de ontbrekende kaneel nog mee te brengen en thee. Het wordt dus een gezamenlijk smul feest!

Op het eerste gezicht doet dit vrouwtje soms een ogenschijnlijk domme ruil en soms heeft ze geluk, en soms zakt de wanhoop haar in de schoenen. In elk geval niet getroffen door vogelgriep* dit maal of anderssoortige wan-hoop, en bovendien ze had anders  de weg niet op gemoogd met haar gevederde vrienden. *aldus de schrijver.

Het is alweer een jaar of wat geleden dat ik mijn kindertjes sprookjes voorlas wat ik een heerlijke bezigheid vond. Enkelen ervan werden keer op keer herhaald dus vandaar misschien dat ik mezelf ietwat ‚ge-brain-washed’ heb. In elk geval kan ik het mij niet 100% herinneren dus deze Sproke die ik hier voor me heb zal waarschijnlijk aangepast zijn aan die van mijn eigen beleving over de strekking van dit verhaal. Zoals het een (ge)-sproke-(n) betaamd overigens.

Uiteindelijk heeft ze alles wat ze nodig heeft inclusief het broodnodige gezelschap aan tafel. Het zuiver ronde appeltaartje werd uit- eindelijk van slechts 1 appel gebakken en smaakte werkelijk verrukkelijk. Net als in de hilarische film met Mads Mikkelson „Adams Apple” die zeer is aan te bevelen rond Kerst (maar niet voor kinderen).

Kijk, we zijn natuurlijk oud en wijs en dergelijke sprookjes zijn dus al lang afgezworen. Echter niet bij mij. Ik draag die beelden lang in mij voort. Niks tegen te doen. Dit schrijvende vrouwtje in kwestie droomt&digitaliseert nog lang over buurt-kippen en zoveel meer maar ik zal jullie even door onze straten leiden in beeld &taal opdat je kan zien dat we hierheen al op weg zijn met zijn allen. Op de hoek Koninginnelaan staat bij voorbeeld al weken een fietspomp zonder knijpertje, noch slang. Leuk en interessant straatmeubilair waarvan ik me steeds afvraag wat zijn biografie was en waar heen op weg. Er zat heel even een vogeltje op het stokje van de handpomp; hij doet dus dienst! Op de hoek van de Selwerder- /dwarsstraat loop ik elke dag langs een langzaam verwekend kastje met strijkplank (in orde) ernaast en later werd er nog een heerlijk soort van fauteuil bij geplaatst rechtop tegen de muur zodat wij de onderkant bezagen en zo dat het al bijna een huiskamertje werd. Ooit moet deze behaaglijk gezeten hebben. Dan echter door andere ‚buurtjes’ ingenomen. En plots grif weer verdwenen. Waartoe  denk ik dan en wat als er een afgestudeerde degign hup hier de boel eens even werkelijk kwam schikken.

Elk jaar krijg ik ook een kerstkaart op de mat, zóóó vroeg , de dag na Sint en nog wel van iemand die ik helemaal niet ken (en ook niet aan mij geadresseerd maar wel op het juiste adres!).
Wat een trouw! en wel degelijk geaccepteerd, omarmd en opgeprikt zodat ik mij eraan herinner zelf ook tijdig te beginnen met versturen. Bij Mamamini vond ik een meteen grote doos met 2dehandsjes inclusief enveloppen! Dus ook kerstkaarten kunnen gerecycled worden blijkbaar. De prijs is immers niet van belang maar de boodschap wel…Een enkeling moest echter even weer ietwat kreukvrij gemaakt worden waarna mijn oog heel even onwillekeurig langs de strijkplank op de hoek streek…….
Van daaruit brengt het verhaal mij bij kerstbomen; natuurlijk want ik ben altijd  laat en een andere buuv heeft alle geleaste bomen inmiddels bij Frans (bomen lease) voor ons gehaald en we zagen op een gegeven moment rond theetijd de wandelende takken bloot zoo aan ons geestes oog voorbij trekken tussen raam&kozijn. De gedachte aan groene takken is oorspronkelijk heidens: nl als symbool van onsterfelijkheid. Wel hier heb ik mijn eigen draai aan gegeven. Een van de 2 kerstboompjes in mijn moes heeft het niet gehaald helaas. (zoals elk jaar) Maar ik bemerkte aan mezelf dat 50% kans eigenlijk best heel veel is zonder over halfvolle glazen uit te wijden want deze accepteer ik uitsluitend helemaal vol. Ik ga er dus 100% voor,voor deze 50% kans en in dit geval betekend het is weer verspilling minder. En bovendien betreft het een levend wezen waarbij het gemoed omhoog/mee speelt* zeker als men toch bedenkt dat zo’n boom na gebruik werkelijk afgetuigd moet worden en dergelijk huishoudelijk geweld zeer doet aan mijn hart. Ook bij Frans Kerver’s boom leasen is er 10-20% kans (als ik het goed berekend heb) dat je een overlijdensbericht krijgt in de loop van het seizoen waar dan weer een begrafenis voor moet worden georganiseerd op den Heiligen Hoop.

Dank je wel Carla voor je heldere metafoor. Wij geloven dus in het hiernanogmaals wat zoveel betekent als recyclen en/of upcyclen van aards materiaal.Over den geestelijken kant doe ik vooralsnog geen uitspraken.

Na Oud en Nieuw zie je mij dus weer de straat afspeuren en 2 van de door jullie bij het vuil gezette boompjes met kluit scoren om er elk jaar toch weer 2 terug te kunnen planten in de moes en hopelijk eentje te oogsten de volgende Kerst. Want er zijn altijd genoeg mensen die zo’n boom gewoon toch wegsmijten. Meestal kan ik kiezen tussen groene, bruine en blauw spar. DEze laatste zal het meest beurs en klappen hebben opgelopen. De kerstlichtjes zijn bij ons ècht en zijn niet her te gebruiken dus we steken onszelf dagelijks een nieuw licht erbij op. Want waar slààt het anders op.

Heel ander licht werp ik op die welke kwajongens en dito meisjes in een olijke bui vanaf hun fiets deze -brandend in het water deponeren van ons Plantsoen in rood en wit. Al knipperend kun je daar tot s’avonds heel laat nog genieten van dat geheimzinnige onderwater-licht spel die mij zo aan mijn jeugd en de Efteling doet denken terwijl mijn hondje een plas doet. Maar ja daar in de Efteling zijn de watervogels de elfjes en de lelies te zeer van zuiver plastic! (Ook al ontdekte ik dat véél en véél later pas.)

En op de late terugweg van zo’n dromerige wereld vol van mist en ogenslaap springt ons tot mijn schrik&beven plots een krijsende/krabbende kat uit de tegen de muur geparkeerde fauteuil ; wel, de witte had zich inderdaad natuurlijk incorrect te nieuwsgierig getoond daar zij het bordje „BEZET” over het hoofd zag. Volkomen Terecht Dus. Maar bij nader inzien zou ik denkbeeldig toch nog liever dit beplaste meubel in mijn huis gehad hebben dan dan dat de „Loedertjes” van de buurt zich via mijn slaapkamerraam naar binnen wurmen en ‚het’ wederom op mijn bed doen. Zoals afgelopen zomer. Godzijdank hebben we sinds kort klapramen boven zodat alle problemen van dien spontaan oplosten en bovendien de oude ramen plus de kozijnen nu in mijn tuin de winterpostelein voorzien van licht en warmte.

Wat mij er weer toe brengt te vermelden dat ik in de Bessen-Moerstraat onder een boomspiegel wilde winterpostelein zag groeien. Gratis en voor niks. Maar ja, daar zal nou wel toevallig net een voorbij komende wandelaar met hond ‚in de mood’ zijn geweest om wild te te gaan plassen. Ook dat hoort (helaas) wel een beete bij de recycling van Allerlei Stadse zaken.
Op de terugweg vond ik daarbij trouwens nog een fietstas met een scheurtje op straat die ik in de container 20 m verderop deponeerde. Een Goede Daad meende ik. Maar Al Doende vond ik in deze zelfde container een rol gloednieuw subliem schapengaas voor  een roerig soort van Klimpartij van Toekomstige Peul&Erwt als Vorstelijke Beloning. Je ziet zo dat Zelfvoorzienigheid ras op een zekere hoeveelheid Peuleschillen gaat gelijken.

Ook vond ik verderop in straat en ommeweg nog wat houtjes om de kachel mee aan te maken en kwamen er andere buurtjes nog meer hout brengen die in de kachel tot as verworden is en tevens warmte bleef geven. (hoestbuien die de tijd van het jaar toebehoren nopen mij wellicht om de eerder genoemde fietspomp ter hand te nemen om de kachel correct mee aan te blazen en de vogel zijn zitstok te ontnemen in het licht van de Eigen Tijdelijke Ademnood )
Deze as echter komt na einige afkoeling bovenop de rabarberplanten die ik spontaan van Tini kreeg en ook bij de Appelboom Malus Delicious „red NANDA”, welke zij in de toekomst zelf gaat verzorgen maar nog klein van stuk is.. Mogelijk is dat handig bij het oogsten. Het betekent echter wel bescherming tegen kou en de slakjes in het vroege voorjaar zodra de eigenwijzen hun neuzen te vroeg uit de aarde koomen steken en tevens voedsel dringend wensen terwijl ik nog in winterslaap ben samen met duizenden myceliumdraadjes die mijn droomen bezetten.

Alles komt bij elkaar dus in vogelvlucht het laatste half jaar en dit  lijkt dus in mijn beleving als op iets van „ een rond taartje „ -bij wijze van spreeken-. En het zal jullie niet verbazen dat ik mij het vrouwtje met de eieren ervaar uit het verhaal. Bevoorrecht!
Zo voorziet toch ieder veel in alles en leven we samen in Straat&Ommeweg in Stad&Buurt. Met ieder ons eigen beeld voor ogen van wat het zuiver ronde appeltaartje nu eigenlijk voor jou zelf zou kunnen betekenen. Vast niet dat het dak bij de buren groener is….

En Vrede op Aard gewenst. Fijne feestdagen en zón van Lopende Vuren tot -Buren.
P.S. En wees u alstublieft voorzichtig met korte lontjes&explosieven ten tijde van gloeiwijnen en oliebommen.

Ada

_DSF1159

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s