Slijmjurken en melk-pro, terugblik.

Op voorgaande blogs vertelde ik wel  van de verplichte karnemelkse jus met spekjes als klein jeugddrama. Helaas lustte ik vanaf mijn 2de geen melkproducten meer en andere ‚slijm-jurken’ achter in mijn keel maar het moest toch want het was nu een maal ‚goed’ voor je.

Met zes begon ik vragen te stellen over vlees eten en bij negen jaar hadden we televisie. We keken met het hele gezin naar de reclamespotjes van Joris Drie Pinter. Ondanks alles klapte ik vreugdevol in mijn -toen nog mollige- handjes. Moeders bedoelde het natuurlijk goed en zo ook ik. Er heerste een broeierige kooksfeer in de keuken en het bordje moest steevast keurig leeg. Dus om te voorkomen dat ik de koude karnemelkse jus van de vorige avond bij het ontbijt geserveerd kreeg at ik hem.

De volgende dag leek het opgestijfde spul met die uitgebakken spekjes nl net iets te veel op kots. Mijn vader was politiek criticus en we begrepen al voor ons 12de dat zodra de overheid zat opgezadeld met een boterberg of zuiveloverschot Joris weer in beeld kwam met zijn drie glazen per dag. Zowel voor als na Pipo de Clown (die ook zo’n gezellige Mamalou met keukenschort en al ter beschikking bleek te hebben). En niet te vergeten de Kluk kluk die een alleseter! bleek. Kortom toen ik klein was, was er geen speld tussen de ‚indianenverhalen’ te krijgen en toen ik met 13 vegetarier werd klonk dat als een vloek aan tafel. Je kon er gewoonweg een deuk mee in een pakje boter slaan zoals een oud gezegde luid. Heel anders dan tegenwoordig.

Overigens was mijn vader noch al-onthouder noch totaal-communist maar het scheelde soms niet veel, in elk geval had hij gemmetepolitiek-krachtig een stevige vinger in de pap. Wij meisjes moesten dan ook gewoon allemaal naar school waar we de schoolmelk (nogmaals) dronken die op de kachel werd warm gemaakt in een pakje met zo’n rietje. Voor onze persoonlijke voedsel-voorkeuren was gewoonweg geen tijd in de periode na de oorlog met alles nog in opbouw middels de calcium in de melk die sychroon liep met het gewapend beton dat overal verrees.

Ik vermoedde pas veel later hoe de eet-inhaalslag een issue moet zijn geweest in die opbouw, vervolgens in die botten en ook in de verwerking in de geest van hen die de oorlog hadden meegemaakt.

Niet gek toch dat ik met mijn 16de op kamers in Z. en voor het eerst het Walhallah van een natuurvoedingswinkel betrad. „Iets „ dreef mij intuitief de Pastinakel binnen waarna ik mij vv naar Hedon spoedde. Vrij! Ik stond voor de Kunstacademie te bezoeken maar dat gaf geen pas. De praktische inslag van mijn pa had een cariërre voor de dochter op het oog die in de Maatschappij van NUT! zou zijn dus werd de beroepen test  kort en bondig uitgelegd en de keuze gemaakt (voor mij). Daar op zo’n HBO-V zou het dromerig kind uiteindelijk wel opgroeien tot zo’n rond-borstige engel die elke dag tenminste correct uit de schijf van vijf zou gaan eten en voeden. En op!gevoed werd ik.  De gloednieuwe opleiding was vooruitstrevender en wetenschappelijker dan pa vermoeden kon en ik leerde er bv dat zuivel iets is wat je na je 2de eigenlijk niet meer zo goed verteerd… 😀

Na de persoonlijke toepasbare kennis tot me genomen te hebben en de belofte – aan-vader-  -opleiding- eerst- af! ingelost stapte ik doodleuk vlak voor het eindexamen over naar de AKI. Dit om ruimer/creatief  te leren denken en bovendien mooi verven. Ik werd even politiek kritisch als pa en ging tot zijn „ontzetting” (begreep ik niet) in een kraakpand wonen en zo’n beetje om de 2 maanden verhuizen en ook vergat ik vaak te eten tot moeders verdriet. Ik deed mijn kinderen later naar de Vrije school zodat „ze werden wie ze waren”. Mijn zoon programmeert er vrolijk op los en verdient daar goed zijn kost mee (ook al waren computers op de Vrije School als vloeken in de schoolbanken: begrijp ik nu niet meer). Mijn dochter studeert filosofie in het honours college. Ik hoop niet dat ik nu loop op te scheppen maar zeg wel dat ik zo’n ouder ben die door schade en schande van haar kinderen leert. Dat laatste is hopelijk wat dromers, doeners en denkers in elk geval idealiter met elkaar gemeen hebben. Dat we alles mogen vinden&eten naar onze eigen aard&wijsheid. En dit komt met de jaren “breder uitzitten”, zelfs bij eigen mijn pa. Mijn kinderen zijn ware alles eters geworden, zij het dat ze last hebben van ‚zuivel in de darmen’. En ik, ik houd ten alle tijden wijselijk mijn voedsel-voorkeuren voor mezelf. Drama’s aan tafel zijn trouwens zo groot als je ze zelf maakt. Trek er gewoon lering uit. Ik hoop dat ik dinsdag&vrijdag weer  naar hartelust loop op te scheppen voor mijn buren. 

Ada 2013/bijgewerkt 2016dscf1333

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s