Deksels koken en afscheid vd schoonmaak

Juffrouw mier en de Hartelijke groenten.

Nu houdt ik erg van de natuur.
Vandaar dat iets me er toe dreef op 56 jarige leeftijd nog te veranderen van werkomgeving.
Groente, moestuin, koken, proeven, wieden, plukken, mensen mee laten eten, groente, groente uit de tuin, groente van de markt en groen denken: veel groens dus tussen de oren en de bijpassende waas voor ogen en veel groente in de pan van aldus ondergetekende.

Nu kun je de schoonmaak of zelfs het UMCG soms vergelijken met bestwel een hele hele grote boom. (raad maar: een groene dus!) De directeur van het Umcg zit op de bovenste tak naar ons werkende mieren te kijken die over de stam heen en weer rennen (en soms jeukt dat als de klere!), een ‘tak’ van sport die je uitermate moet kunnen beheersen trouwens met al dat afvangen van wind en dat. Helemaal onderaan zit de werkmier met zijn/haar microvezeldoekje achter alle anderen aan te mieren. Of, net een takje hoger, kijk daar zit er eentje met zijn desinfectie spayer de lucht te verfrissen. Zo moet het zijn. Een overzichtelijke hierarchie want dat geeft rust in de natuur van dingen, mieren en zaken, en tevens schone lucht en ook wc’s en een bijpassend 4 wekelijks loonstrookje. Een heel enkel keertje is een miertje alert genoeg om een stukje uit zo’n tak te zagen (of knagen!) en er een weekje op uit te hangen, luchten en te luieren (vakantie heet dat); van een stukje boom kun je nl ook papier maken, en daar vul je dan gewoon even je snipuren op in en meteen al je vakantie wensen in de groene natuur. Ook kan je van die tak een mooi laddertje maken en zo een treetje hoger komen in de rangorde der mieren tot bv de zeer belangwekkende taak van voorwerkmier. Overzicht heet dat, niks mis mee. En over de Brug waar ik sinds een tijd werk lopen AL!! die mieren, groot en klein, van studeermier tot mierenspecialist, voorwerkmieren, objectmieren, technische mieren en vloerschrobmieren van het ene naar de andere mierenwerkhol heen en weer. Via heel vaste routes over de stam of tak zoals iedereen dat met elkaar heeft afgesproken samen met een bakje koffie en veel suiker. Kijk maar eens goed hoe mooi mieren dat kunnen. En als je dan een tijdje als poetsmiertje op zo’n mierenbruggetje het mierenijver ten beurt valt met een vlakmopje dan kom je erachter dat dat nog een heel voornaam takkenwerkje is!

Nu stook ik in mijn vrije tijd graag een vuurtje (daar gaan de takken), daarbij moet natuurlijk gemijmerd worden over dat hele proces van af en aan, tja, af en aan, en groei en bloei, tja, waarvoor eigenlijk en van dat soort en dan denkt men er wel eens over een andere tak/ soort struik te moeten uitkiezen waarin ik kon doen wat ik maar wou. En dan laat ik mijn blik eens glijden over zo’n takkenstruik vol doorns , vruchtjes en zonnestaaltjes en prachtige lichtinval, en besefte ik mij dat de huidige werkmier structuur me weliswaar de zekerheid van een vast inkomen zou kunnen blijven bieden maar dat ik ondanks dat toch dat tamelijk smakelijk fruit dat ikzelf tussen de doorns zou kunnen wegpeuteren en wat ik nu steeds zo moet missen; dat van alles helemaal van voor en door mij alleen uiteraard en de mannetjesmier natuurlijk maar dat spreekt voor zich! Dus er is en wordt steeds heel wat gewikt, gewogen en af “ge-tak-seerd” zogezegd de afgelopen tijd (balans zoekt natuur en andersom) en de ijver van mieren is onuitsprekelijk ongenadig in alles. Het spreekwoordelijk mierenzuur breekt me er soms bij uit maar als ik uiteindelijk bedenk dat ook wanneer deze kleine mini mier een glimmend groen schortje omgord dan wordt ze wellicht dan wel niet de koningin van het grootste nest maar in elk geval voelt ze zich een heel aardig prinsesje op haar heel eigen houten dappertroontje met elektrisch fornuis en al. En dààr doet ze dan haar dekselse mierending in een pannetje met geurige vanille en rozemarijn en van dat soort heerlijke takjeswerken, heel hygienisch bereid volgens de voorschriften van de microvezel zelf overigens! Deze tak gaat dus aan de wandel zogezegd om de dekseltjes eens fluks tegen elkaar te laten rammelen (wild) zodat de struikjes gaan schudden en tot er stoom uit komt; en u begrijpt hopelijk: collega mieren zijn en blijven mijn lievelingsdieren die ik dan ga missen (zij die de Fabeltjeskrant nog kennen dan).

Hartelijke groenten wens ik u vanuit de overkant (het groen Plantsoen) waar het zonnetje al doorkomt en waar allerhande mieren die zelf niet willen/kunnen koken altijd welkom zijn voor een maal! Zolang de voorraad strekt , kijk gewoon goed naar de beweging van het groen, want groen doet leven. Lokdoosjes niet nodig (en de prijs prikt gèènszins).

Deksels nog an toe! tot dan!
Ada Besselink

preview.jpegpreview.jpeg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s